چرا یادداشت ها؟

مدتی بود به انتشار نشریه فکر میکردم بخصوص پس از انتشار نشریه آخر هفته علی جوادیِ، این فکر در من تقویت شد. نشریه ”شخصی“ امکان برقراری ارتباط با خوانندگان را به شکل بسیار بهتری فراهم میکند. سنت مبارزه سیاسی حزبی، بخصوص در سنت چپ سنتی که بنام سنت کمونیستی شناخته شده، سیاست را غیرشخصی میکند. در جنبش پوپولیستی حاکم در ایران حتی اسم نویسندگان را هم اعلام نمی کردند. یک عده انسان بی نام و نشان و بدون هویت شخصی. منصور حکمت این سنت را متحول کرد. اعلام کرد که سیاست کمونیستی هم باید شخصیت هایش با نام و نشان و هویت باشد. بحث حزب و جامعه سنت غیر اجتماعی ای که تحت نام کمونیسم جاافتاده بود را کاملا زیر و رو کرد. شخص در جنبش کمونیسم کارگری جایگاه مهمی دارد. هویت دارد. جنبش و حزب کمونیسم کارگری را معرفه میکند. حزب در این سنت از اشخاص با چهره و با هویت تشکیل شده است.

حالا که ترتیبات کاریم تغییر کرده و فرجه ای باز شده تصمیم گرفتم که تا کارهای دیگر پیش نیامده و بهانه های موجه مانع تراشی نکرده کار نشریه را آغاز کنم. پیشرفت تکنولوژیک امر انتشار نشریه شخصی و یک نفره را کاملا مقدور کرده است.

یادداشت ها این امکان را به من میدهد که نظراتم را را سریعا بطور کتبی منعکس کنم. یکی از مضرات کار رسانه ای برای من این بوده که زیادی شفاهی کار شده ام. نظرات و مواضع از طریق تلویزیون اعلام میشود و نگارش آن شامل مرور زمان میشود.

یادداشت ها علاوه بر نظرات سیاسی یک بخش شخصی هم دارد. یکی از ستون ها به بازگویی گذشته اختصاص دارد. کاری که چند سالی است نیاز به آن را احساس میکنم. امیدوارم با استقبال روبرو شود و ارتباط متقابل برقرار شود. از شما میخواهم که نظراتتان را حتما برایم بفرستید.